ما در آستانهی برگزاری یکصدوچهاردهمین نشست سازمان جهانی کار (ILO) در شهر ژنو (اول تا دوازدهم ژوئن) هستیم. امسال هم مانند سالهای گذشته، همزمان با نشست سازمان جهانی کار در ژنو، ما جمعی از فعالین کارگری و سیاسی در دفاع از حقوق و مبارزات کارگران و مزدبگیران ایران در مقابل این سازمان گرد هم آمدهایم. مصراً خواهان توجه به شرایط فاجعهبار طبقهی کارگر ایران و جلب حمایت و همبستگی طبقهی کارگر جهانی از طریق تشکلهای سندیکایی، اتحادیهای و فدراسیونهای بینالمللی کار کشورهای اروپایی و دیگر کشورها هستیم.
این گردهمایی در اعتراض به جنگ ارتجاعی ۴۰ روزهی حملهی اسرائیل و آمريکا به ایران، توقف آن و محکومنمودن سیاستهای ضدکارگری، سرکوبگرانه و استثمارگرانهی حاکمیت جمهوری اسلامی بر کارگران، برگزار میشود.
طبقهی کارگر ایران در یکی از دشوارترین دوران خود بهسر میبرد. تهاجم نظام سرمایهداری جمهوری اسلامی از نظر اقتصادی و معیشتی که سالهاست بر طبقهی کارگر و زحمتکشان ایران تحمیل شده، با تورم روزافزون و افسارگسیخته و سقوط ارزش پول ملی در دیماه ۱۴۰۴ به اوج خود رسید. آنچنانکه اکثریت مردم ایران بهطورجدی با مسئلهی معیشت و فشارهای اقتصادی روبهرو شده و به همین دلیل در صفوف میلیونی برای بهبود شرایط خود به اعتراض پرداختند. در طول اعتراضات چندروزه، اپوزیسیون راست سلطنتطلب با دسیسه و حمایت آمریکا و اسرائیل قصد مصادرهکردن این حرکت عظیم تودهای را نمود. در یورش سرکوبگرانهی جمهوری اسلامی، در سطح وسیعی از شهرهای ایران، هزاران نفر در کمتر از دو روز کشته و تعداد بیشماری نیز زخمی شدند. در آن جنایت هولناک، چندین هزار نفر نیز دستگیر شدند و هنوز در زندانها تحت شکنجه و بازجویی قرار دارند و هر روز تعدادی از آنان با دلایل واهی و بدون برخورداری از هرگونه حقوقی، ازجمله دادرسی عادلانه و حق داشتن وکیل اعدام میشوند.
هنوز زمان زیادی از فاجعهی ۱۴۰۴ نگذشته بود که حملهی اسرائیل و آمریکا به ایران آغاز شد. جنگ در ابعاد وسیعی بیشتر شهرهای ایران را دربر گرفت، زیرساختها و مراکز صنعتی هدف قرار گرفتند و تعداد زیادی از مردم کشته و یا زخمی شده و مناطق مسکونی بسیاری ویران شدند.
در تمام طول بمبارانها، کارگران در صنایع و مراکز کاری مشغول بهکار بودند. در نبود تشکلهای مستقل کارگری در این مراکز کاری، کارگران نتوانستند چرخ تولید را متوقف کنند و در این راستا تعدادی از آنان کشته و مجروح شدند. کارگران و مردم زحمتکش پیش از این جنگ ۴۰ روزه، جنگ ۱۲ روزهی حملهی اسرائیل به ایران را تجربه کرده بودند و بهطور واقعی بازتاب تاثیرات مخرب کشتار و خانهخرابی جنگ را در زندگی روزمرهی خود تجربه نمودند.
اما در جنگ ۴۰ روزه طبقهی کارگر، با قطع اینترنت سراسری و ازبینرفتن زیرساختهای مراکز صنعتی، ازجمله پتروشیمی، ذوبآهن، فولاد مبارکه و تأسیسات پتروشیمی عسلویه، و بیکارشدن بخش زیادی از نیروی کار، بهویژه زنان کارگر که با استفاده از اینترنت بیشترین درصد اشتغال را بهخود اختصاص میدادند، با فاجعهی بیکاری میلیونی روبهرو شده اند.
پیش از جنگ، جنبش مطالباتی کارگری و دیگر بخشهای نیروی کار، طی یک مبارزهی طبقاتی در خیابان و با برپایی اعتصابات و اعتراضات در مراکز کاری برای کسب مطالبات و خواستههای خود، حاکمیت جمهوری اسلامی را بهچالش کشیده بودند.
سایهی شوم جنگ این جنبشهای مطالباتی که با اخراج ، زندان و اعدام همراه بوده را بهحاشیه رانده و نیروهای مزدور جمهوری اسلامی هر حرکتی را با استفاده از شرایط جنگی و امنيتینمودن فضای جامعه، با سرکوب شدید پاسخ میدهند.
آنچه امروز طبقهی کارگر و بخش زیادی از زحمتکشان ایران با آن روبهرو هستند و نظام سرمایهداری جمهوری اسلامی در اثر سیاستهای بیشتر ریاضتکشی بر آنان تحمیل کرده است :
بیثباتسازی روابط کار در اثر طرحهای گستردهی خصوصیسازی و پیمانکاری، قراردادهای موقت، سفید و بدون امضاء، عدم امنیت شغلی، خصوصیسازی آموزش و پرورش، درمان و بهداشت، معضل جدی مسکن، تخریب محیط زیست، کاهش سطح دستمزدها به بهانهی شرایط جنگی، فقدان بیمهی بیکاری و بیمههای تأمین اجتماعی، و عدم ایمنی محیطهای کاری که هر روز از طبقهی کارگر قربانی میگیرد.
قطع اینترنت که یکی از سیاستهای رژیم جمهوری اسلامی در مقاطع بحرانهای سیاسی است، موجب تعطیلی بسیاری از کارها در بخشهای خدماتی و درمانی و افزایش نرخ بیکاری شده است.
در چنین وضعیتی، بیکاری، تورم بالای ۷۰ درصد، گرانی و افزایش سطح عمومی قیمتها و هزینههای معیشتی، ادامهی زندگی را برای کارگران، مزدبگیران و تهیدستان دشوارتر کرده است.
ما امروز در این تجمع ضمن اعلام اعتراض شدید خود به رویکرد سازمان جهانی کار نسبت به سياستهای جنایتکارانه و ضدکارگری جمهوری اسلامی ایران، آنرا شدیداً محکوم میکنیم.
عناصر حکومتی جمهوری اسلامی نمایندگان کارگران ایران نیستند. جمهوری اسلامی آشکارا با عدم رعایت مقاولهنامههای سازمان جهانی کار، بهویژه مقاولهنامههای بنیادین حقوق کار درمورد ایجاد تشکلهای مستقل کارگری جدا از دولت و کارفرما، حقوق کارگران را نقض و پایمال میکند. همچنین استانداردهای ایمنی و حفاظت کار نادیده گرفته میشوند.
باتوجه به شرایط بغرنج اقتصادی و سیاسی کارگران، ما بر تحقق مطالبات ذیل تأکید میکنیم :
● توقف بدون قيدوشرط جنگ،
● آزادی کارگران زندانی و همهی زندانیان سیاسی، توقف دستگیریها و لغو مجازات غیرانسانی و قتلعمد دولتیِ اعدام،
● حق کارگران در داشتن تشکلهای مستقل جدا از دولت و کارفرما، تجمع، اعتصاب و اعتراض،
● رفع تبعیضهای جنسیتی و نابرابری در سطح دستمزدها بین مردان و زنان،
● امنیت شغلی، شرایط ایمنی کار و لغو قراردادهای موقت و پیمانی،
● پرداخت بیمهی بیکاری متناسب با تورم و گرانی تا زمان بازسازی واحدهای تولیدی و بازگشت به کار کارگران،
● تأمین اجتماعی همگانی برای آحاد مزدبگیران،
● بیمهی درمانی و امکانات مناسب درمانی رایگان،
● تخصیص کمکهزینههای بلاعوض به کارگران و خانوادههای کارگری جنگزده،
● ممنوعیت کار کودکان و فراهمکردن شرایط و امکانات مالی مناسب برای ادامهتحصیل آنان،
● رعایت حقوق کارگران مهاجر، خاتمهدادن به بیحقوقی، تبعیض و استثمار مضاعف آنان،
● برخورداری از اینترنت رایگان برای همهی مردم بهعنوان یکی از زیرساختهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی،
کمیتهی سراسری برگزاری تجمع اعتراضی در ژنو
خرداد ۱۴۰۵
