” من به عنوان کارگر چاپخانه در سنین نوجوانی وارد فعالیتهای اجتماعی هم شدم. در آن زمان روزنامهها و مجلات سیاسی یعنی در سالهای ۱۳۲۳ و ۲۴ در آن چاپخانهها به چاپ میرسید و من آنها را میخواندم و از این طریق جذب فعالیتهای سیاسی و اجتماعی شدم. کلوپ حزب توده در ابتدای خیابان فردوسی و محل عبور من از چاپخانه به منزل بود و در این مسیر روزنامهها و اعلامیههای به دیوار چسبانده شده را میخواندم و به تدریج جذب فعالیتهای سیاسی آن زمان شدم. اولین بار در تظاهرات روز کارگر در سال ۱۳۲۳ شرکت کردم و آنجا بود که با حقوق کارگران آشنائی بیشتری پیدا کردم و چون حزب توده نیز از حقوق کارگران برای ۸ ساعت کار روزانه و تعطیلی روز کارگر حمایت میکرد من به تدریج جذب فعالیتهای آنان شدم. ۴۵ سال از عمر من به فعالیتهای سیاسی و کارگری گذشت و در آن چندین بار به زندان رفتم.
من اگر فرصت دیگری داشته باشم به جز آن دوره که به دنبالهروی از قطب قدرت کشانده شدم، بقیه فعالیتهایم را تکرار میکنم. دنبالهروی از قطب قدرت آن زمان که اتحاد شوروی و به طبع آن حزب توده، ضربات سنگینی را به مبارزات آزادیخواهانه مردم ما وارد کرد. در فعالیتهای اجتماعی، صنفی یا سیاسی، توصیه اساسی من آن است که باید دنبالهروی و متابعت از قطبهای قدرت و یا اطاعت چشمبسته از احزاب وابسته به قدرت را کنار گذارد و تا آنجا که در توان داریم باید حرکتهایمان از استقلال برخوردار باشد و تنها با تکیه به نیروی کارگران و زحمتکشان میتوانیم به آزادی و حقوق از دست رفتهمان برسیم.”
” بخشی از مصاحبه پرویز بابائی با کانون مدافعان حقوق کارگر”
