زنده باد اتحاد و همبستگی کارگری
اعتراض معدنچیان ترکیه پس از راهپیمائی ۲۰۰ کیلومتری از شهر اسکی شهیر تا آنکارا، با تجمع و اعتصاب غذای کارگران وارد مرحله تازه ای شد. با شروع اعتصاب غذای کارگران وبازداشت رهبر اتحادیه و ۱۱۰ کارگر توسط پلیس ، اعتراضات این کارگران توجه افکار عمومی داخلی و جهانی را به خود جلب کرده است.
کارگران معدن زغال سنگ شرکت «دوروک (Doruk Madencilik) » چندین ماه است که با عدم پرداخت دستمزد و مزایای خود مشکلات جدی در زمینه ایمنی محیط کارمواجه هستند . مطالبات دیگر معدنچیان از جمله سنوات، اضافه کاری، پاداشها و مزایای مربوط به دورههای مختلف کاری آنها به تعویق افتاده است.
تعویق دستمزد و مزایای کارگران و نادیده گرفتن دیگر مطالباتشان از سال ۲۰۱۶ که این معدن توسط صندوق بیمه سپرده پسانداز (TMSF) تصرف و سپس در سال ۲۰۲۲ به یک هلدینگ خصوصی واگذار شد ،آغاز گردید. به گفته “اتحادیه مستقل کارگران معدن”، پس از این انتقال، و در ادامه سیاست خصوصی سازی کارگران با نقص حقوق و تعدیل نیرو مواجه شدند. سیاست های خصوصی سازی و قراردادهای کارگران با هلدینگهای متفاوت باعث میشود که کارگران مستقیما با دولت طرف قرارداد نبوده بلکه با کارفرماهایی روبروهستند که به آسانی وبنا بر منافعشان قوانین کار را تغییر داده و در این راستا این اختیار را دارند که دستمزد و مزایای کارگران را به تعویق انداخته و با تعدیل نیرو، میزان و بار آوری کار را با استثمار شدیدتر وتحمیل بی حقوقی به دیگر کارگران شاغل ، حفظ نمایند.
کار در معدن یکی از کارهای بسیار شاق و پر مُخاطره است بطوریکه کارگران دائما به علت عدم ایمنی محیط کار دچار سوانح شده یا جانشان را از دست می دهند یا دچار نقض عضوهای جدی میشوند.
اعتراضات کارگران معدن در آنکارا ، با نوشتن شعارهایی از جمله «ما گرسنهایم» بر بدن خود، قابل تحسین و پشتیبانی می باشد. اعتراضاتی که با راهپیمایی طولانی، تحصن در پایتخت و اعتصاب غذا نه تنها توجه جامعه ترکیه را به این درجه از قساوت و نابرابری جلب نموده بلکه انعکاس جهانی نیز پیدا کرده است.
در حالی که سرمایه در سطح جهان از سیاست های اقتصادی یکسانی در به بردگی کشیدن کارگران استفاده می کند، حرکت کارگران معدن ترکیه در احقاق خواستها و مطالباتشان که کارفرماها و دولت ترکیه را به چالش کشیده اند، نشان میدهد که مبارزه با این سطح از اتحاد و ابتکار، نمونه و تجارب بسیار ارزنده ای برای سایربخش های جهانی طبقه کارگر دارد که با این نوع نابرابریها و بی حقوقیها مواجه اند. در ایران نیز ، 85 درصد معادن که نقش کلیدی و بسیار مهمی در اقتصاد ایران دارند تحت پوشش هلدینگهای خصوصی هستند. شرایط کار کارگران این معادن نیزکه باناامنی محیط کار و دستمزدهای بسیار نا چیز روبرو هستند بسیار دشوار و پر خطر است. طی سالهای گذشته معدنچیان بسیاری به دلیل ریزش معادن جان باخته یا دچار نقض عضو جدی شده اند. آخرین واقعه دلخراش مرگ 54 کارگر در معدن طرزه طبس بود. بعد از این واقعه نه مشکلات ایمنی محل کار رفع شد نه کارفرمای معدن محاکمه شد وکارگران نیز به ناچار سر کارشان برگردانده شدند.
در طول راهپیمایی کارگران معدن ترکیه، «باشاران آکسو» از سازماندهندگان اصلی و رهبران اتحادیه مستقل کارگران معدن بازداشت شد. اما بازداشت این کارگر سازمانده نه تنها خللی در حرکت کارگران بوجود نیآورده بلکه آزادی او به عنوان یک مطالبه به مطالبات دیگر کارگران اضافه شده و مصممانه به این حرکت تا احقاق خواسته هایشان ادامه میدهند.
ما به عنوان بخشی از فعالین کارگری از این حرکت بر حق کارگران معدن ترکیه حمایت می نماییم. از این شیوه از مبارزه که حاوی آموزشهای پر ارزشی برای طبقه کارگر ترکیه و ایران می باشد استقبال نموده و همبستگی خود را با شما اعلام می نماییم.
زنده باد اتحاد و همبستگی طبقه کارگر برعلیه سرمایه داری!
نهادهای همبستگی با جنبش کارگری در ایران
کارزار پشتیبانی از کارگران ایران
آوریل 2026 – اردیبهشت 1405
