در آستانه روز جهانی کارگر ۱۴۰۵ ، کار و زندگی طبقه کارگر همانند چند دهه گذشته همجنان میدان نبرد و مقاومت در برابر افسار گسیختگی سرمایه در مقیاس جهانی و ملی است.
بیش از چهار دهه است که سرمایه داران حاکم بر جهان دستاوردهای بیش از یک قرن مبارزات کارگران در جهت عدالت اجتماعی و رفاه عمومی را مرحله به مرحله بازپس گرفته اند.
کارگران با قراردادهای دائم و ثبات شغلی به کارگرانی با قردادهای موقت و ساعتی تبدیل شده اند. تشکلهای گسترده ، تهاجمی و تاثیر گذار کارگری در قرن گذشته طی چند دهه یکه تازی سرمایه به مرور به تشکلهایی کوچکتر ، محافظه کار و تدافعی تبدیل شده اند. شرایط زندگی ، کارو نقش اجتماعی کارگران جهان در دهه دوم قرن ۲۱ قابل مقایسه با وضعیت طبقاتی و اجتماعی این طبقه در نیمه قرن گذشته نیست. اما با این وجود طی دو سال گذشته تشکلهای کارگری موجود در بسیاری از کشورها با سازماندهی اعتراضات اجتماعی به نسل کشی و مقابله با قدرت یابی نیروهای نیو فاشیست در غرب و اعتراض به شرایط دشوار زندگی، مجددا حضور قدرتمند کارگران در اعتراضات اجتماعی را به نمایش گذاشته اند.
طی دو دهه گذشته اصطکاک منافع سرمایه داران، بخش های مختلف جهان را تبدیل به صحنه جنگ و رقابت منطقه ای و جهانی میان بلوک های اقتصادی و نظامی سرمایه داری کرده است. رقابت و جنگ هائی که قربانیان اصلی آن کارگران و مزدبگیران در چهار گوشه جهان هستند.
در حالی به استقبال روز جهانی کارگر ۱۴۰۵ می رویم که اثرات شوم یکی از تعیین کننده ترین جنگ های کاپیتالیستی قرن ۲۱همچنان بر زندگی کارگران در ایران و جهان سایه افکنده است. طی ماههای گذشته وبا شروع حمله نظامی آمریکا ـ اسراییل به ایران ، بسیاری از مراکز صنعتی و تولیدی در ایران تبدیل به اهداف نظامی شد و قربانیان اصلی این حملات کارگران شاغل در این مراکز بوده اند. علاوه بر کشتار مستقیم کارگران در جریان حملات نظامی اسراییل و آمریکا به مراکز صنعتی، تعطیلی مراکز تولید به دلیل شرایط جنگی ، موجب بیکاری گسترده کارگران شده و زندگی خانواده های کارگری را به شدت تحت تاثیر قرار داده است. افزایش سرسام آور هزینه های زندگی از دیگر تاثیرات جنگ بر زندگی کارگران است. از سوی دیگر آغاز جنگ ارتجاعی کنونی و فضای امنیتی ناشی از جنگ، به عاملی برای توقف اعتراضات گسترده و مستمر کارگری به شرایط اقتصادی و اجتماعی و تشدید سرکوب فعالین کارگری شده است .علاوه بر محدودیت های اجتماعی و سیاسی که سالها از سوی حکومت اسلامی بر جامعه اعمال شده است، شرایط کنونی و افزایش اعدام ها در ایران خطرات بالقوه جانی برای زندانیان سیاسی و فعالین اجتماعی در زندان ها را نیز افزایش داده است. از سوی دیگر درگیریهای نظامی جاری زمینه مساعدی برای سرکوب و جلوگیری از فعالیت متشکل کارگران و معلمان توسط نیروهای امنیتی را فراهم آورده و محدودیت های تازه ای برای تشکل یابی اجتماعی را ایجاد کرده است.
اما اثرات زیانبار این جنگ تنها به زندگی کارگران در ایران محدود نمیشود. بنا به ماهیت ضد کارگری طرف های درگیر در این جنگ و گسترش حملات نظامی به کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس به عاملی برای بیکاری و سرگردانی هزاران کارگر در این کشورها تبدیل شد. هزاران کارگر مهاجر شاغل در صنایع نفتی و پتروشیمی ، مراکز خدماتی و تجاری این کشورها که در شرایط عادی نیز از حقوق اجتماعی و اقتصادی برخوردار نیستند، با شروع جنگ در منطقه ، مشاغل خود را از دست دادند و از سوی کارفرمایان به حال خود رها شدند. این کارگران علاوه بر اینکه در معرض حملات نظامی بودند، امکان بازگشت به کشور خود را نیز نداشتند.
اما دامنه تاثیرات مخرب جنگ کنونی از محدوده منطقه ای بسیار فراتر رفته و به دلیل دامن زدن به بحران انرژی و افزایش قیمت جهانی محصولات پتروشیمی ، نه فقط هزینه های زندگی طبقه کارگر جهانی را افزایش داده است ، بلکه به دلیل ناپایداری اقتصادی، بسیاری از مراکز تولیدی در جهان در آستانه تعدیل نیروی کار و بیکار سازی های گسترده کارگران قرار دارند. افزایش هزینه های زندگی و عدم افزایش دستمزد نیروی کار متناسب با این شوک قیمتی ، نیروی کار جهانی را به شدت فقیرتر کرده و جشم انداز بهبود شرایط کارگران در درازمدت را تیره کرده است. بحران اقتصادی پیش بینی شده یعد از جنگ نیز مستقیما کار و زندگی میلیونها کارگر درکشورهای مختلف را تهدید میکند.
از همین روست که تشکلهای کارگری در سراسر جهان و در مقیاسی گسترده در مخالفت با این جنگ و قتل و کشتار کارگران در آن به اعتراض برخاسته و به خیابانها آمده اند. در بسیاری از کشورهای آسیایی، اروپایی، و آمریکا یی کارگران و تشکلهای کارگری با آگاهی به تاثیرات درازمدت و ویرانگر چنین جنگ هایی بر زندگی میلیونها کارگر و مزد بگیر ، طی ماههای گذشته مستقیما در سازماندهی اعتراضات خیابانی بر علیه جنگ میان حکومت های سرمایه داران ، شرکت کرده اند.
بر هیج فعال کارگری پوشیده نیست که پایان دادن به جنگ ها و نسل کشی های حکومت های سرمایه داران، در گرو سرنگونی این حکومت ها به نیروی اجتماعی طبقه کارگر و سایر مزدبگیران است.
برای پایان دادن به قتل و کشتار، برای پایان دادن به فقر و نابرابری و سایر مصائب جامعه سرمایه داری ، کارگران راهی به جز متشکل شدن در سازمان های طبقاتی خود ندارند. حتی دفاع از هستی روزانه طبقه کارگر نیز مشروط به حضور نیروی جمعی و متشکل کارگران است. گسترش و تعمیق تشکلهای موجود و ایجاد تشکلهای کارگری و انقلابی در هر ظرفیتی گام های اساسی برای پایان دادن به توحش سرمایه داری است.
اول ماه مه روزی است که هر ساله به ما یاد آوری میکند، بدون حضور متشکل و انقلابی کارگران در معادلات سیاسی و اجتماعی بهبودی در زندگی اکثریت عظیم نیروی کار حاصل نخواهد شد.
زنده باد اول ماه مه
پیش به سوی سازماندهی انقلابی طبقه کارگر
زنده باد همبستگی جهانی طبقه کارگر
نهادهای همبستگی با جنبش کارگری در ایران
کارزار پشتیبانی از کارگران ایران
آپریل ۲۰۲۶ ـ اردیبهشت ۱۴۰۵
