همانگونه که سازمانها و اتحادیه های کارگری درسطح جهانی و بخصوص نمایندگانشان درسازمان جهانی کار میدانند ، کارگران ایران از حق ایجاد تشکلهای مستقل و غیر دولتی و آزاد محرومند و اعتراضات، اعتصابات و تجمعات کارگری شدیدا سرکوب میشوند. با این حال هرساله هیئتی از سرکوبگران امنیتی طبقه حاکمه و دولت جمهوری اسلامی درایران به عنوان نمایندگان کارگران ایرانی به این اجلاس دعوت شده و مسئولیتهایی نیز به آنها واگذار می شود. سازمان جهانی کار، ارگانی برای تنظیم شرایط کار به نفع دولت ها و کارفرمایان است و منافع مستقل کارگران درآن نمایندگی نمیشود. تنها در اثر مبارزات تاریخی طبقه کارگر در کشورهای مختلف در منشور این سازمان بخشی از دستاوردهای این مبارزات منجمله حق ایجاد تشکل، قراردادهای دست جمعی، رفع تبعیض و برابری حقوقی درج شده است. آنچه از اهداف این سازمان بر می آید، تدوین و اجرای قوانینی در چهارچوب مناسبات موجود یعنی تامین شرایط کار در جهت نیاز دولتها و مالکان سرمایه است و منافع کارگران در آن جایی ندارد.
سیاست حاکم برسازمان جهانی کارسه جانبه گرایی است که دولتها با توجه به تنظیمات ارگانهای جهانی مانند سازمان تجارت جهانی و صندوق بین المللی پول می بایست در قوانین کشوری به اجرا بگذارند. ازاین روی نمایندگان دولتها، کارفرمایان و تشکلهایی که به نام کارگر از بالای سر توده کارگر و درچهارچوب سیاستهای حاکم سازمانیافته اند، رابطه کار و سرمایه را به اتفاق تنظیم میکنند و هیچ ربطی به منافع پایه ای کارگران نداشته و تغییری در بهبود شرایط زندگی آنها ایجاد نمی کند. هرگونه تغییر در شرایط کار و زندگی کارگران در گرو ایجاد تشکل های اجتماعی و متکی به نیروی کارگران و برگزیدن نمایندگان واقعی آنان خواهد بود.
جنبش مطالباتی مردم ایران در خیزش 404 در اعتراضات وسیع چند روزه در 18 و 19 دیماه مورد یورش خونین نیروهای سرکوبگر حاکمیت جمهوری اسلامی قرار گرفت، در این رخداد هزاران نفر کشته و دهها هزار نفر هم دستگیر شده اند که در خطر اعدام هر روزه قرار دارند. بعد از این فاجعه هولناک که با دسیسه سلطنت طلبان رخ داد، زمانی زیادی نگذشت که از طرف امریکا و اسرائیل حمله به ایران شروع شد. طی جنگ 40 روزه و بمبارانهای شدید تعدادی از زیر ساختهای مهم و مراکز آموزشی از جمله صنایع فولاد، ذوب اهن، پالایشگاهها ، پتروشیمی ها، بنادر، کارخانه ها و مدارس و دانشگاهها از بین رفتند. علاوه بر نابودی زیر ساختها تعدادی از کارگران کشته و زخمی شدند. در اثر این فاجعه جنگی و تخریبی که در مراکز صنعتی صورت گرفته، علاوه بر موج بیکاری موجود پیش از جنگ هزاران کارگر هم بعد از جنگ بیکار شده اند. افزایش تورم 70 درصدی در ایران و بیکاری وسیع، میلیونها کارگر و مردم زحمتکش را در معرض فقر و فلاکت شدید قرار داده است. شرایط جنگی و ادامه آن تمام جنبشهای مطالباتی و اعتراضی بویژه جنبش کارگری را به حاشیه رانده است. رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی با استفاده از شرایط جنگی و آتش بس نیمه بند به سرکوب شدید پرداخته و دستگیریها و اعدامها را بشدت افزایش داده است. قطع اینترنت نه تنها ارتباط ایران را با دنیا قطع کرده و بلکه مانع شده صدای حق طلبی توده های کارگران و مردم زحمتکش در سطح جهان انعکاس یابد. بخش وسیعی از زنان کارگر که اشتغال آنها مستقیما به اینترنت بستگی دارد بیکار شده اند. جنگ اخیر بین امریکا، اسرائیل و ایران تاثیرات مخربی هم از نظر اقتصادی در سطح خاورمیانه و جهان با افزایش قیمت انرژی ایجاد نموده است که سبب تورم و افزایش قیمتها و بخشا بیکاری نیروی کار شده است که ما به ازای آن ریاضت کشی را در سطح جهانی به طبقه کارگر جهانی و فرودستان تحمیل نموده است.
طبقه حاکمه در ایران نیز بیش از چهاردهه، با سرکوب، زندانی کردن و صدور احکام اعدام برای کارگران معترض واستفاده از ارگانهای امنیتی و قضایی، مانعی جدی برای متشکل شدن کارگران ایران بوده اند، اما کماکان مبارزه برای تشکل یابی و عملی کردن خواسته ها و مطالبات به حق اکثریت جامعه بی وقفه ادامه دارد.
تنها راه مقابله با سیاست های سرمایه داری وتغییر توازن قوای طبقاتی به نفع طبقه کارگر در جهان و ایران مبارزه متشکل و متحدانه و همبستگی طبقاتی بین المللی است. بویژه در این شرایط بحرانی در جامعه ایران طبقه کارگر ایران نیاز به حمایت هم طبقه ایهای جهانیش دارد.
ما با تجمع اعتراضی در ژنو که از طرف ” کمیته سراسری برگزاری تجمع اعتراضی در ژنو” در 5 ژوئن 2026، سازماندهی شده است، همراهی می کنیم و خواهان قطع فوری جنگ، آزادی فوری و بی قید و شرط کارگران زندانی و تمامی زندانیان سیاسی و لغو فوری شکنجه و اعدام هستیم!
نهادهای همبستگی با جنبش کارگری در ایران ـ خارج کشور
کارزار پشتیبانی ازکارگران ایران
ژوئن2026
