به یاد کارگران جان باخته در خاتون آباد

خاتون آباد

 

چهارم بهمن سال  1382 تجمع کارگران  معترض مجتمع مس “خاتون آباد” درشهر “بابک” در استان کرمان با شلیک مستقیم نیروهای نظامی به خون کشیده شد. در جریان این تیراندازی 4 نفر کشته و 300 نفر زخمی شدند. این اولین بار نبود که اعتراض و اعتصاب کارگران با گلوله پاسخ میگرفت، در سال 1360 کارکران اعتصابی دخانیات نیز در پشت درهای بسته کارخانه توسط پاسداران نورسیده سرمایه به گلوله بسته شده بودند. پیش از آن  در اردیبهشت سال 1350 نیزدوهزار کارگر معترض کارخانه جهان چیت  توسط  ژاندارم های پادشاه به رگبار بسته شدند و بیست نفر از کارگران کشته شدند. پیش از آن نیز ارتش شاهنشاهی در خرداد سال 1338 کارگران اعتصابی کوره پزخانه ها را به رگبار بسته بود ، و پیشتر از آن کارگران نفت را در آبادان و اهواز و این رد خونین را میتوان تا کشتار کارگران شیلات لیازانوف در پیش از انقلاب مشروطه پی گرفت.

اما سوی دیگر این رد خون تا امروز نیز ادامه می یابد، از کشتار کارگران و خانواده های عصیان زده کارگری در اسلامشهر تا دی ماه خونین 96 و آبان خون چکان  98 تا به امروز ؛ کارگران و فرزندان معترض شان، به گلوله بسته شده ، شکنجه و اعدام شده اند.

نگاهی به جان باختگان 96 تا به امروز چه آنها که در خیابانها به رگبار بسته شدند و چه اعدامیان جوان این سالها ، نشان میدهد که بخش اعظم کشتگان این سالها یا کارگران و یا فرزندان کارگران بوده اند. چه کسی است که نداند در تمام سالهای اندوهناکی که پشت سر گذارده  و پیش رو داریم، نیروی اصلی اعتراض به این همه بی حقوقی و فقر و ستم کشیدگی ، طبقه کارگر و فرزندان آن است.

و باز چه کسی است که نداند، کلید اصلی دگرگون کردن بنیادی این نظام وارونه ی نشسته بر قاعده ی جهل و جنایت و سرمایه تنها در دستان متحد کارگرانی است که جز زنجیر های فقر و فلاکت و سرکوب چیزی برای از دست دادن ندارند.

امروز و پس از گذشت بیست سال از کشتار کارگران معترض معدن خاتون آباد، وبر بستر  اعتراضات جاری ، نیاز به سازمانیابی کارگران برای پایان دادن به این زنجیره بی پایان فقر و فلاکت و کشتار  بیش از هر زمان دیگری احساس میشود. با سازمان دادن به تشکلهای توده ای کارگران، اعتراضات جاری برعلیه شرایط موجودومبارزه  ما برای رهایی زندانیان سیاسی و فعالان در بند کارگر و معلم و لغو مجازات وحشیانه اعدام برای جوانان محکوم در زندانهای حکومت اسلامی ، از قدرت و پشتوانه اجتماعی بسیار پرقدرت تری برخوردار می بود.

پس ازگذشت 120 سال از تلاش مستمر طبقه کارگر برای تغییر بنیادی در زندگی خود و سایر مزدبگیران، امروز همه فعالین کارگری به خوبی دریافته اند که بدون مبارزه متشکل و شرکت توده های کارگر در اعتراضات ، افق روشنی برای جامعه در چشم اندازبخواهد بود .

ارزشمند ترین پاسداشت جانهای عزیزی که در طلب عدالت اجتماعی و رهایی سیاسی همگان از دست داده ایم،  مبارزه متشکل  با استثمار و ستم سرمایه داری در تمامی عرصه های زندگی  است.

 

  نهادهای همبستگی با جنبش کارگری در ایران

                                     کارزار پشتیبانی از کارگران ایران

                               شورای همراهی  آلترناتیو کارگری در ایران

                                       بهمن 1401 – ژانویه 2023

قبلی «
بعدی »

پاسخی بگذارید

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: